Onze moeder zit sinds januari in een verzorgngstehuis. Opname via een rechteliijke machtiging. Vreselijk maar waar. Ze kon niet goed meer voor zichzelf zorgen, maar zelf zag ze dat totaal niet. Met regelmaat erg in de war en geen idee van tijd.
Thuis was ze vaak verdrietig en dacht ze al dat ze ‘opgesloten’ zat, waarbij ze ons dan in paniek belde. Nu denkt ze dat ook aldoor. En dat klopt, want officieel mag ze niet alleen van de afdeling af. Ze probeert ook, bijna dagelijks, te ontsnappen. Soms bewust, maar vaak ook onbewust gaat ze alleen aan de wandel. En met de huidige wetgeving is het ‘uitbreken’ niet zo moeilijk meer in verzorgingstehuizen. Want je kan haar niet echt opsluiten. Mooie gedachtegang vanuit de overheid, maar in de praktijk bezorgt mijn moeder de verpleging nu heel veel extra werk en zorgen. En ook politie agenten zijn in die paar maanden al meerdere keren ingeschakeld omdat mijn moeder weg was gelopen.
Mama kan gewoon met de lift naar beneden en heeft vervolgens slechts één deur met een code waar iedere drie minuten mensen passeren. Mijn moeder wandelt dan vrolijk mee alsog het de gewoonste zaak is dat ze verder mag. Als ze de lange gang door is dan heb je sluisdeuren. Deze sluisdeuren horen voor haar gesloten te blijven. Deze reageert op het polsbandje dat ze om heeft. Áls ze deze omheeft. Wij vermoeden dat ze deze bewust óf onbewust ook weleens in haar handtas stopt wanneer ze aan de wandel gaat.
Gek genoeg kan ze soms ook gewoon door deze deuren. Heeft ze een keer een zeer onrustige dag, dan loopt ze via de lange gang vlakbij de ingang langs alle kantoorruimtes, bibliotheek en linnenkamer naar de apotheek en kan dáár zowel mét als onder polsbandje gewoon naar buiten.
Mijn moeder draagt bijna de hele dag een gifgroene mantel. Als ze weg wil dan doet ze deze aan. Dat gebeurt soms al om 7 uur in de ochtend. Afgelopen zaterdag had ze zo’n onrustige bui en stond die ochtend al om 07:00 uur buiten het verzorgingstehuis. Dat viel gelukkig op waardoor mama, met wat afleiding, naar bnnen gehaald kon worden. Ze gaf aldoor aan dat ze naar haar oudelijk huis moest. Er werd al een gastvrouw aan haar gekoppeld zodat die mama de hele tijd kon afleiden en in de gaten houden. En om de kans op weglopen te verkleinen had het verplegend personeel bedacht om haar mantel te ‘verstoppen’. Het ging de hele ochtend goed, totdat men op de afdeling de lucnh ging klaarmaken. Ineens was ze weg. Receptie sloeg al alarm dat ze mama buiten zagen lopen. Twee medewerkers zijn van de afdeling naar beneden gegaan om achter mama aan te gaan. De GPS die ze om heeft, gaf echter aan dat ze al heel snel in de binnenstad van Delft liep. Ze ging zo snel dat mama voor hen niet in beeld kwam.
Omdat ze een proef willen starten waarbij mama meer vrijheden krijgt hadden ze de GPS zo ingesteld dat deze zou alarmeren wanneer ze een bepaalde zone uit zou lopen. Dat deed het systeem keurig! Echter vanaf dat moment konden ze mama dus ook niet meer volgen… Niet zo handig als je een hoogbejaarde vruow weer tthuis moet brengen.
Al eerder werd ik gebeld. Met de vraag waar ze heen kon gaan. Ik gaf aan dat ze wellicht naar haar zus in Den Hoorn aan het wandelen was en gaf hen het 06-nummer van haar zus. Ondertussen had ik een lunch met vriendinnen in Pijnacker en geen eigen vervoer. Op zich maakte ik mij nog niet zo heel druk; mijn moeder lijkt verkeersvelig. Daar was ze onlangs op getest. Maar het werd wel een onrustige lunch, kan ik je vertellen. Ik had iedere keer ttelefonisch contact met de verpleging die mijn moeder kwijt was en inmiddels de politite had ingeschakeld. Ook mijn zus had ik inmiddels aan de telefoon. Die toevallig op de fiets bij het verzorgingstehuis was beland. Maar ja… ook geen auto om mama op te halen.
Gelukkig had ik al eerder een ‘creditcard’ in mama haaar tas genaaid die de locatie kan aangeven waar mama is en dit kon delen met de verpleging. Het is echter wel een kaartje dat alleen de locatie verzendt als er een telefoon in de buurt is (zoals een AirTag). Dus wij konden zelf ‘ongeveer’ zien waar mama was, maar dat systeem kan wel een kwartier vertraging hebben.
Uiteinddelijk kreeg ik een nicht aan de telefoon die vertelde dat mama bij haar broer in het oude centruum van Den Hoorn was aangekomen. Ze vroeg bezorgd of het wel klopte dat mama zonder begeleiding door Den Hoorn scharrelde?
Zij belde haar broer dat hij mama moest ‘vasthouden’ en ik het verzorgingstehuis waar mama was zodat zij de politie aanwijzingen konden geven.
Mama werd gewillig teruggebracht door een politiebusje. Ze was wel zonder jas, maar wel met drie truien over elkaar aangetrokken op pad gegaan. Moe maar voldaan vertelde ze dat ze eerst naar station Delft was gelopen en van daaruit naar Den Hoorn.
Na dit avontuur dook ze meteen om vijf uur al in bed. Ze hebben haar er nog even uitgehaald om te eten, maar daarna ging ze meteen weer naar bed en had een rustige nacht.
De dag erna heeft mama erg pijnlijke en zware benen, ze begrijpt niet waardoor dat komt.
Ze kan alles nog wel navertellen. Ze weet dat ze door de politie is opgehaald en veel plezier had met de agenten. En waarom ze opgehaald is? Dat komt door haar ouders. Maar die hebben zich laten opjutten door bezoek…
Reacties
Een reactie posten