“Goedemorgen meneer, ik heb hier een ontbijtje voor je. Twee croissants en een lekkere bak warme koffie”. Even denk ik dat je niet reageert. Je ligt verscholen en uit de wind in de inham van een appartementencomplex. Toen ik vanmorgen op de heenweg mijn moeder naar de dagopvang bracht en erlangs liep, viel je me niet eens op. Toen ik terugliep zag ik je liggen. Je lag verscholen achter een rij fietsen, met je hoofd ingerold in je capuchon en opgetrokken op je zij om warm te blijven. Ik liep door en zoals ik altijd in zo’n situatie denk, dacht ik ook nu weer dat ik je iets te eten en drinken zou moeten brengen. Ik schaam me ervoor dat ik dan altijd een smoes heb waarom ik uiteindelijk zonder actie doorloop en niet doe wat ik als eerste bedenk. Ik heb altijd haast of moet ergens op tijd zijn. En voor ik het weet, ben ik dan zover dat ik het maar zo laat. En hoeveel mensen met mij doen dat ook, negeren hem en gaan weer verder met de dag? Het is veel makkelijker om door te...