Vleugellam

Juli 2023, de zomervakantie is begonnen. Er lopen nog wat ICT-zaken door en ik moet nog een keer terug naar kantoor, maar ik kan flink gas terug nemen. 

Ik kijk altijd erg uit naar dit moment. Als het echter zover is dan zit ik mezelf altijd flink in de weg. 

Ik bedenk van te voren vanalles wat ik wil doen, waar ik normaal gesproken geen tijd voor heb. Maar eenmaal zover, ben ik te moe om maar iets te ondernemen. En er komt werkelijk niets uit mijn handen. 

Meestal is dat één grote frustratie omdat ik daar niet aan toe wil geven. 

Vorige zomer moest ik deze frustratie loslaten omdat ik Corona kreeg. En ook nu word ik een handje geholpen door de natuur. 

Want de avond voordat ee naar bed gaan, gaat Ton de hond uitlaten en als hij de voortuin inloopt fladdert daar een vleugellamme kauw die uit de klauwen van de buurkat probeert te blijven. 

Ik moet hem vangen want het zwarte gedrocht van de buren sluipt er nog steeds gretig achteraan. En al gauw blijkt dat de kauw flink te pakken is genomen want behalve vleugellam heeft het ook een fikse wond op de vleugel. 

We nemen hem mee naar binnen, zetten onze eigen kat buiten en doen hem in een doos voor de nacht met de intentie om morgenochtend vroeg de dierenambulance te bellen. 

Voor het slapen gaan, lees ik mij in en lees overal dat ze niets aan een vleugellamme vogel doen….

Daar zit ik dan….. met een vleugellamme kauw in een doos wachtend op het lot. 

De volgende morgen wordt het dilemma nog groter. Een zeer kwieke kauw kijkt me brutaal aan. Ik stop hem tijdelijk in een kattencarrier. Al gauw blijkt dat meneer (of mevrouw) hier niet van gediend is. Hij wil eruit. 

Ik word een beetje misselijk van dit dilemma. De dierenambulance bellen zal ervoor zorgen dat het uit eventueel lijden wordt verlost. In een kooitje is geen leven, maar terwijl het mij zo butaal aan blijft kijken, kan ik toch niet beslissen over leven en dood?

Ik besluit onze eigen kat, die inmiddels in de huiskamer is en zéér geinterresseerd meekijkt naar boven te verbannen. Jagen kan onze boef niet, maar een vleugellamme kauw is natuurlijk een zeer gemakkelijke prooi! Ik doe de tussendeur naar boven dicht en zet de tuindeur open. In mijn kleine oase achter het huis zal de kauw voor nu genoeg beschutting krijgen en wellicht ook wat eten vinden. Ik moet alleen zorgen dat de buurkat weg blijft. Dat lukt natuurlijk alleen als Luna, onze oude herder, op het moment supreme niet in een diepe slaap valt en wakker blijft als er een kat komt buurten. 

Maar als ik later op de ochtend uit het raam kijk, ben ik nét op tijd om onze asielzoeker te redden van de wederom jagende buurkat! Door mijn felle reactie wordt ook Luna wakker en jaagt deze de kat weg. Afijn. Luna is dus niet geschikt als au pair. 

Ik weet dat deze situatie een beetje uitzichtloos is. Maar voor nu hebben we de beste oplossing. Overdag struint de kleine rakker door de tuin. Op zoek naar water, vliegjes, slakken, vruchten uit de tuin en het heeft al een heuse kikker gevangen! En in de nacht sluiten we hem op in de carrier. 

Hij herkent mij al. En blijft rustig zitten, zolang mijn handen bij hem uit de buurt blijven. 

Vanmiddag betrapte ik hem er zelfs op dat het even terug in de carrier was gehupt om daar een dutje te doen. En ik? Ja, ik hang een beetje te lummelen in de tuin. Want ik kan de kauw natuurlijk niet alleen laten. Ik moet mij totaal overgeven aan de situatie dat ik niets kan doen. 

Ondertussen is de kauw nog even vleugellam, de wond nog vers en heb ik natuurlijk geen definitieve oplossing. En als ik internet mag geloven is het echt een hopenloos geval. Maar ik kan het nog niet over mijn hart verkrijgen om over dit heerlijk scharrellende geval dat het nu best naar zijn zin lijkt te hebben te oordelen.  

En ik denk ook nog maar niet na over de aankondigende vakantie over twee

weken…