Ik heb nog maar net verwerkt dat onze jongste nu officieel Marinier is geworden. Twee weken geleden hebben we hem met veel bombarie binnen gehaald op de kazerne, na een, voor hem, helse week.
Dat hij nu voortaan in het 23e squadron in Doorn geplaatst is, is de volgende fase in zijn, maar ook ons leven.
Er verandert in eerste instantie niet veel. Door de weeks op de kazerne en in het weekend thuis. Hij gaat zich van nu af aan verder specialiseren. Af en toe een paar weken van huis voor een warme- of koude training. Langzaamaan wordt hij voorbereid op uitzending.
Althans.... dat dachten we.
Meneer zit drie dagen in Doorn wanneer hij met een klein groepje van zijn lichting bij een meerdere wordt geroepen.
‘Of één van de jongens het leuk vindt om op Sint Maarten geplaatst te worden.’
Wanneer? ‘Zo spoedig mogelijk’. Het komt zo onverwachts dat niet één van de jongens echt enthousiast reageert.
Afijn, na een tweetal dagen is bekend dat Laurens namens zijn lichting vertrekt, samen met nog drie jongens uit Doorn die er al wat langer zitten. Laurens heeft me meteen getracht te bellen toen hij het hoorde, om het grote nieuws te kunnen vertellen. Echter ik zat in overleg. Na de vergadering zie ik dat zowel hij, als zijn vader me een aantal keer hebben gebeld.
Ik zie ook nog net een appje in de familie- app oplichten en lees: ‘drie maal raden wie er naar Sint Maarten gaat’. Ik pak meteen mijn mobiel, want daar wil ik natuurlijk meer van weten.
Aan de andere kant tref ik een voorzichtig enthousiaste zoon. Hij houdt zich in, maar ziet zichzelf al helemaal op dat eiland vertoeven. Hij gaat voor minimaal vier maanden. Gelukkig is het geen oorlogsgebied en vertrekt hij voor ‘maar’ vier maanden. ‘Maar na die maanden kan het ook altijd weer verlengd worden met wéér vier maanden’, zegt hij er enthousiast achteraan als hij merkt dat zijn moeder tamelijk relaxed reageert. Oeps. Daar moet ik maar even niet aan denken.
En als ik hoor wanneer dit gepland staat, krijg ik een kleine shock. Hij vertrekt zo snel mogelijk. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik hem niet meer ga zien!
De dag erna komen ze er op de kazerne echter achter dat hij nog geen paspoort heeft, dus al snel blijkt dat hij niet voor het weekend weg is. Gelukkig, want dat paspoort moet hij in zijn woonplaats aanvragen. En al betreft het een spoedaanvraag, dan nog is dat nog niet meteen geregeld. Daar gaan twee werkdagen overheen en zoals het er nu uit ziet, dus ook een weekend. Mama blij!
Natuurlijk is het een prachtige kans. Voor hem is het geweldig, wat een gave ervaring! Maar ‘moeders’ moet slikken. Flink slikken. Zo snel had ik niet verwacht dat hij zou vertrekken voor een langere periode.
Mijn man en ik besluiten er een leuk weekend van te maken. Helaas heb ik de zaterdag een optreden, dus die dag valt al af. Maar zondag staat op de planning om lekker uit eten te gaan.
Grieperigheid gooit echter roet in het eten. Vanaf de avond dat ik het grote nieuws hoor, krijg ik keelpijn. Vast niet helemaal toevallig. En na de zaterdag optreden is er weinig van mijn stem over, evenals het energieniveau. Ik voel me alles behalve lekker. Dat gezellige weekend samen valt dus een beetje in duigen. En ik voel me nu natuurlijk dubbel zielig.
Het hele weekend zit Laurens te vissen en vraagt hij me indirect hoe erg ik het vind dat hij weg gaat. Stoer antwoord ik steevast dat dit een geweldige kans en ervaring is en dat ik dit voor hem erg leuk vind. Ik hou me groot, want persoonlijk vind ik er natuurlijk geen zak aan dat ik hem zo lang moet missen.
Maandagochtend vroeg vertrekt hij. Met een goed gevulde rugtas van het leger, gaat hij op pad om zijn paspoort op te halen bij de gemeente en dan meteen naar Doorn af te reizen om voorlopig de eerste vier maanden niet meer thuis te komen.
In de schemering kijk ik hem na. Die stoere knul. 10 maanden geleden toch een stuk minder ‘kerel’ en ook lang niet zo zelfstandig als nu. Hij is er helemaal klaar voor om op avontuur te gaan. Trots kijk ik hem na.
Ik maak me verder klaar voor mijn werk, stap in de auto, zet de radio aan en glijd de snelweg op. En dan opeens ‘komt ‘ie binnen’. Shit, mijn laatste kuiken vliegt gewoon uit! Ik ga hem lange tijd niet zien; de tranen biggelen over mijn wangen.
@iBoor
Reacties
Een reactie posten