Mijn moeder heeft een vriendin, Elly genaamd. Elly ken ik mijn hele leven al, dus iedereen die mij een beetje goed kent, kent Elly ook.
Elly is nogal een brokkenpiloot. Heup breken tijdens het fietsen, rollen door de optrekkende bus, vallen tijdens de hond uitlaten, vallen van een trapje waar ze niet op had moeten gaan staan. Enfin, ik kan zo nog een tijdje doorgaan met het opsommen van grote en kleine ongelukjes. En als je weet wat een dunne, lange maar fragiele vrouw het is, dan valt het nog mee hoe ze er iedere keer uit komt. Want als je alleen al naar haar wijst hebben haar botten de neiging om als twijgjes te breken.
Sinds Hans, de man van Elly, zo’n 12 jaar geleden overleed, haalden we Elly met regelmaat op om bij ons te komen eten. Echter sinds het overlijden van mijn vader in oktober is dat een beetje in het slob geraakt. Mede omdat wij iedere vrijdag na het werk mijn moeder ophalen om even lekker de week door te nemen waarbij mams gezellig een hapje mee blijft eten.
Maar af en toe, zoals bijvoorbeeld vandaag, proberen wij het een beetje te combineren en verzorgen we een lekker etentje voor beide dames terwijl zij heerlijk bijkletsen onder het genot van een wijntje.
En kletsen, dat kunnen die dames! ‘Voer’ genoeg!! Ik vraag me zelfs af of ze wel doorhebben dat ik er even regelmatig tussenuit ‘piep’ om wat in het huis te doen.
Tijdens het eten hebben de twee het over de vele klusjes die ze zelf de afgelopen dagen hebben gedaan en schiet opeens mijn berg verstelwerk te binnen èn de defecte naaimachine. Althans, dat dacht degene die de machine onlangs heeft geleend. En dat die eventueel defect is, zou mij niets verbazen. Ik heb dat ding al in geen jaren gebruikt. Als Elly en mijn moeder willen weten welk merk naaimachine ik heb, kan ik ze dat niet eens vertellen. Met zoveel expertise om mij heen besluit ik dat ding naar beneden te halen en te kijken wat er dan aan mankeert.
Als ik de machine van zolder heb gehaald en van de hoes heb verlost, hoor ik de oh’s en ah’s van Elly en mijn moeder. Het is best een mooie machine en volgens deze deskundigen kan het ding best veel. En het is ook nog een echte Singer, blijkt. Dat is dan een goede koop geweest 30 jaar geleden. Althans, als de machine het nog zou doen!
Of ik er nog een boekje bij heb? Alhier de generatiekloof tussen ons; generatie eerst de handleiding lezen en generatie ‘gewoon proberen en weet ik het niet, dan staat het op YouTube. Nee mam en Elly, geen handleiding meer, maar ik denk dat ik best nog wel weet hoe het ding werkt hoor. Elly drentelt wat rond en kondigt even aan naar het toilet te gaan en mijn moeder en ik zoeken in de naaidoos naar hulpstukken om de draad in de machinenaald te krijgen. Terwijl wij met onze neus in de naaidoos zitten horen we een harde klap. In mijn ooghoek zie ik Elly, gestrekt en stijf als een plank deels over de bankleuning en mijn bijzettafeltje en met haar hoofd tussen de eettafel en de muur hangend, maar horizontaal als een Sidonia, stijf als een plank. Met een straks gezicht blijft ze hangen. Haar ogen knipperen bijna niet. Wij schrikken ons rot. Ik denk meteen aan die broze botten en als Ton op dat moment net binnenkomst, na het uitlaten van de hond, ervaart hij de commotie en denkt ook meteen aan het alarmnummer.
Achteraf blijkt ze vooral geschrokken. Terwijl mijn moeder en ik haar omhoog hijsen, horen we een hoop gekreun. En op een flinke schram na (bij die oudjes hangen meteen de vellen erbij als ze zich openhalen), valt het gelukkig reuze mee. Wij laten haar de rest van de avond niet meer los. Mijn moeder begeleidt haar naar het toilet en ik, later op de avond, naar de auto als ik haar naar huis breng. Het zal ons niet meer overkomen dat ze weer valt waar we bij zijn!
Terwijl Ton een stevig glas wijn pakt, breng ik die twee wat later op de avond naar huis. Onderweg zitten de dames gezellig te keuvelen en ben ik dankbaar dat het goed is afgelopen. Als mijn moeder reeds is uitgestapt en ik Elly naar huis breng, begin ik midden in haar verhaal opeens keihard te lachen. Ik zie haar nog steeds als een stijve hark in mijn huiskamer hangen, maar gier het vooral uit als ik bedenk wat er op die plek op dat bijzettafeltje tot voor kort heeft gestaan. Namelijk een grote stevige cactus, met knoertharde en vlijmscherpe stekels. Omdat ik onlangs het fotolijstje met mijn vader op die plek wilde hebben, heb ik die cactus daar toen weg gehaald. Die oude pa van me.... zelfs na zijn dood, zo galant als hij was, weet hij deze dierbare dames nog steeds op te vangen!
Reacties
Een reactie posten