Het grote kat en muis spel

Sinds wij zowel een hond als een kat hebben, is het nooit saai in huis. 
Die twee kennen elkaar door en door, en hebben zich allebei aangepast aan ons ritme. En dat doen ze allebei op hun eigen manier. Onze hond Luna volgt gedwee ons ritme en blijft keurig in de pas. Maar poes Boef weet ons met regelmatig een grote mate van irritatie te bezorgen. Dat begint sowieso iedere werkdag rond half zeven. 

Wij hebben in de ochtend een vast patroon. Ton laat Boef naar buiten en een half uur later laat hij de hond uit. Binnen de kortste keren gevolgd door Boef die hen buiten op heeft zitten wachten. 
Tot zover is er nog niets aan de hand. 

Als Ton na de wandeling naar binnen gaat, blijft Boef buiten. Ondertussen heb ik mijn sportkleding aan en een eerste kop koffie naarbinnen gegoten. 
Vervolgens is het mijn beurt om, samen met Luna, 40 minuten stevig door te stappen. Dit is mijn manier om aan mijn dagelijkse beweging te komen. En ja, je leest het goed; Luna gaat op de vroege ochtend gewoon twee keer achter elkaar uit. Dit lijkt misschien wat overdreven, maar daar moet ze dan wel weer de rest van de dag ‘op teren’! 

Afijn, voordat ik aan de wandel ga, moet Boef binnen zijn. Ik ben namelijk bang dat ze meeloopt en na twee kilometer de weg kwijtraakt...

Dit is het moment waarop het dagelijkse ritueel begint.... Ze weet dat ze binnen wordt verwacht maar blijft heerlijk in de buurt van de voortuin zitten wachten. 
Zodra we de voordeur open doen, lijkt ze ons niet te willen horen. Daar waar ze normaal bij het roepen van haar naam reageert, lijkt het alsof we vreemden voor haar zijn.

Ze gaat met haar rug naar ons toe zitten op de tegels bij de buren of het lage muurtje tussen de twee tuinen in. Alleen het puntje van haar staart zwiept langzaam heen en weer.

We roepen haar, schudden met de zak met brokjes, roepen haar nogmaals, doen de deur weer dicht en weer open en nogmaals dicht en weer open. Ton zet zijn hoogste stemmetje op. Dat lijkt even te werken, haar oren bewegen. Maar nee..... hier trapt ze toch niet in. En loop je naar haar toe, dan loopt ze van je weg, heel irritant. 

Dan is het tijd voor onze troefkaart, Luna..... want als Luna vertrekt, dan ‘moet’ ze mee. We laten de voordeur open staan, ik ‘verstop’ me in de keuken en Ton gaat naar de andere kant van het huis en rinkelt met een bos sleutels. Door het keukenraam zie ik haar zitten en merk aan het 'serpent' dat ze dondersgoed weet wat er allemaal gebeurt daarbinnen. Maar ze wacht nog even....

Vervolgens doet Ton de deur naar de tuin open, stapt naar buiten en roept de hond die met veel kabaal aan komt sjezen.... Dit is het moment waar ze op heeft gewacht. Ze staat op en loopt relaxed, met grote zelfbeheersing, naar binnen. Ik doe vervolgens snel de voordeur achter haar dicht, terwijl de hond en Ton (in die volgorde, want ook de hond kent dit spelletje al!) vanaf de andere kant van het huis snel naar binnen rennen en Ton direct de tuindeur weer sluit.

Zie je dit toneelstukje al voor je? En dan dagelijks? Iedere werkdag tussen half zeven en zeven uur. We lijken wel gek...

@iBoor