Vijf weken geleden is hij gestart. Onze marinier in de dop.
Hij is begonnen aan zijn uitdaging en tegelijk met zijn proces worden wij ‘meegezogen’.
Mijn keuze was het niet. Maar ik gil er wel meteen achteraan dat ik geniet van het feit dat het er steeds meer op lijkt dat hij voor zichzelf een goede keuze heeft gemaakt. Want ik ben zo blij dat hij iets met passie doet!
Onze jongste, altijd duidelijk aanwezig, maar die weinig vertelt over wat hij dagelijks meemaakt, voelt en denkt, is veranderd als een blad aan een boom. Vanaf dag één vertelt hij in geuren en kleuren wat hij meemaakt en hoe hij zich daarbij voelt. Maar wat me het meest verbaast, is dat hij daarbij ook in details vertelt wat hij heeft geleerd.
Want vooral dát kregen wij nooit van onze jongens te horen. Misschien komt dat wel omdat ik als leerkracht juist zo ‘eager’ was om dat te willen horen?
‘Blokken’, studeren zit niet in de genen van onze zonen. Het zijn echte doeners. Maar deze opleiding lijkt zo op zijn lijf geschreven dat hij echt alle info in zich opzuigt en er ook nog graag over vertelt. Deze opleiding is niet alleen ‘doen’. De jongens blijken ook nog veel theorie te krijgen. Iets waar ik helemaal niet bij stil stond. En onder deze onstandigheden valt het niet mee om op te letten als je theorie krijgt. Als ze, in de toch al zo korte nacht die ze krijgen, meerdere keren van hun bed worden gelicht, dan valt het niet mee om de dag erna bij de les te blijven.
Thuis, in het weekend, weet hij de feiten, details, en ervaring in het veld (bivak) zo mooi na te vertellen dat ik meeverander en als ‘thuisfront’ ook plezier krijg in de keuze die hij een paar maanden geleden heeft gemaakt. Namelijk: zijn baan opzeggen en iets nieuws beginnen.
Hier wordt voor mij maar één ding bevestigd; je passie volgen maakt jou en de dierbaren om je heen gelukkig.
Nog 30 weken te gaan gozert! Je kan het!!!
@iBoor
Reacties
Een reactie posten