Deze titel, het lijkt gewoon een willekeurige datum. Voor mij is het alles behalve willekeur.
Het is de lichting Korps Mariniers waarin onze jongste is gestart.
In eerste instantie wilde ik voor de titel ‘Help, onze jongste is door’ of ‘Help, Laurens hoort bij lichting 1901’ willen kiezen. Maar dat is ook zo dramatisch....
De afgelopen maanden hebben we met alle keuringen meegeleefd. Ik voel me al maanden in een soort spagaat. Omdat het hem fantastisch lijkt, hoopte ik iedere test weer dat hij door was. Maar mijn ego, diep van binnen, had hem liever niet in dit traject gezien. Zijn vader daarentegen is trots op beide jongens die van die stoere beroepen uitkiezen. Een fysiek beroep in uniform, echt een mannending. En natuurlijk ben ik ook heel trots op die kerels.
Maar voor mijn gemoedsrust had het best iets minder heftig mogen zijn.
Ik hou mijn mond en leef mee met iedere stap die gezet wordt. En ik word zelf langzaam toch ook een beetje enthousiast. Want hoe kan ik niet genieten van zo’n vent die trots vertelt over wat hij wil gaan doen?!
Maar dat betekent ook dat hij nu door de weeks niet meer thuis is en soms weken weg gaat. En dan hebben we het nog niet eens over de eventuele uitzendingen als hij ook de eindstreep zal behalen. Want dan zou het zomaar kunnen zijn, dat hij voor maanden wordt uitgezonden.
Gelukkig hoef ik daar nog niet bij stil te staan, daarbij: velen halen de eindstreep niet eens! En ik heb ondertussen geleerd om niet te ver vooruit te kijken in dit soort situaties... stap voor stap...
Afgelopen maandag was het zover. Laurens vond het niet nodig, maar toch wilde ik hem graag naar de trein brengen. Zodoende zaten we de laatste minuten voor zijn vertrek samen in de auto.
‘O, ja mam, jullie moeten het informatieboekje even doorlezen’, kreeg ik onderweg nog te horen. ‘O, dan moet ik die bij het station nog wel even uit mijn tas halen’. Zodoende werd het boekje na aankomst uit zijn tas gevist en op de achterbank gegooid.
En daar ging hij..... vol goede moed. Ik vervolgde mijn weg naar werk met iets minder goede moed. Dit is dan zo’n moment waarop je beseft dat het wel eens een grote ommezwaai zou kunnen zijn in zijn, dus ook ons leven...
Op de één of andere manier had ik er behoorlijk moeite mee. En toen ik ‘s avond het boekje opendeed en las dat hij pas over drie weken thuis kwam, voelde ik helemaal een flinke dip aankomen. Dat vond ik niet leuk... tegelijkertijd moest ik een beetje om mezelf lachen. Als ik hier al moeite mee heb, dan mag ik mezelf wel eens een schop onder mijn kont gaan geven, want dit wordt natuurlijk nog veel erger als hij de eindstreep gaat halen!
Stiekem hoop ik dat ik het verkeerd interpreteer en hij over een week toch thuis komt. Want ik wil weten hoe het hem vergaat, die eerste week.
Het wordt een lastig weekje. De hele week moet ik aan hem denken. Hoe ervaart hij het? En ik kom niets te weten, want contact met het thuisfront wordt amper toegestaan. Het blijft stil via de What’s app.
Ik geloof dat ik lichte verschijnselen van het ‘empty nest syndroom’ heb. Ik zou niet weten of dat ooit serieus gediagnostiseerd is, maar bij deze kan ik je vertellen dat het bestaat. Ik was de zondag voor hij vertrok niet te genieten en nu ben ik moe, misselijk en heb een flinke dip. Het liefste ga ik een lekker potje zitten janken en kruip ik in bed. Ik mis die draak. Toen de oudste uit huis ging vond ik dat al best een dingetje, maar de jongste die zich nu echt steeds meer losmaakt van thuis is een Ding (met een hoofdletter!).
Ergens ontstaat een gat, welke niet in te vullen is.
@iBoor
Reacties
Een reactie posten