Van mosterdzaadje tot widowmaker

Mijn vader is afgelopen week overleden. Hij is 86 jaar geworden. Maatje van mijn moeder, een fijne, integere man die genoot van zijn kleinkinderen. 

Ik ben hierdoor even helemaal uit balans en besef des te meer dat mijn wortels bij hem, mijn moeder en hun voorouders beginnen. 

Natuurlijk weet ik dat al lang, maar nu voel ik dat ook echt. Dat gevoel komt van heel diep. 

Mijn vader was een gelovig man en dat verdient een mooi afscheid in de kerk waaraan hij verbonden is. 

Afgelopen week hadden mijn moeder, zus, broer en ik daarom een fijn gesprek met de pastoor. 

Wij vertelden aan hem dat mijn vader op het gebied van geloof in relatie tot zijn kinderen en de tijdgeest waarin we leven toch wel een periode een behoorlijke ‘struggle’ had. Geen van zijn kinderen zijn in de kerk getrouwd en wat hij vooral heel spijtig vond, is dat de kleinkinderen niet zijn gedoopt. 

In het gesprek afgelopen week vertelden wij aan de pastoor dat mijn vader in de loop der tijd daar anders mee omging. OF hij werd milder, OF hij heeft zich er uiteindelijk bij neergelegd. 

Ik merkte nog op dat hij natuurlijk ook wel zag hoe wij, zijn kinderen, uiteindelijk opgegroeid zijn tot volwassen personen, hoe wij in het leven staan en onze normen en waarden weer doorgeven aan onze kinderen. Ook deze vorming hoorde bij zijn geloof. En mijn vader was erg trots op zijn kinderen en kleinkinderen. 

Ik vertelde ook dat mijn vader, een man van weinig woorden, me het gevoel gaf altijd bij mijn ouders terecht te kunnen. Welke stap ik in het leven ook zou maken en ze mogelijk zouden afkeuren; de deur van die veilige thuishaven bleef open staan. Dit gaf mij de kans om te groeien tot de persoon die ik nu ben geworden. 

Kortom, we hadden een diepzinnig gesprek in aanloop en ter voorbereiding van een mooie mis ter afscheid van onze vader. En nadat mijn moeder aangaf dat ze geheel op de keuze van de pastoor vertrouwde, gaf hij eigenlijk direct aan dat hij met deze ingrediënten genoeg had voor een mooie afscheidsmis die recht zou doen aan mijn vader als persoon. 

De mis was inderdaad mooi. Met alle RK rituelen erop en eraan, precies zoals mijn vader het zelf zou hebben gekozen. 

Bij de evangelielezing koos de pastoor voor Mattheus 13, 31 – 32. 

Mij zei dit in eerste instantie natuurlijk niets. 
Maar tijdens het maken van het boekje voor de mis zocht ik de tekst bij de lezing via internet op. Deze vond ik direct passen bij wat wij de pastoor hebben verteld over ons gezin en de relatie met mijn vader: 

~ Een andere gelijkenis hield Hij hun voor: “Het Rijk der hemelen gelijkt op een mosterdzaadje, dat iemand op zijn akker zaaide. 
Weliswaar is dit het allerkleinste zaadje, maar wanneer het is opgeschoten, is het groter dan de andere tuingewassen; het wordt een boom, zodat de vogels uit de lucht in zijn takken komen nestelen.” ~

De pastoor heeft de mis zo gebracht dat zowel gelovigen als niet-gelovigen iets met deze inhoud konden. Het is voor ons een mooi en waardevol afscheid van onze vader geworden. 

Vandaag ben ik na een lange drukke week van organiseren en afscheid nemen voorzichtig weer aan de slag gegaan op mijn werk. We kijken terug op een, gek gezegd, mooie en intense week. 

Maar ik ben nog steeds behoorlijk uit balans. 

Dat merk ik aan alles. Mijn reacties heb ik ook niet helemaal in de hand....

Toen ik vanmorgen Ton wegbracht en we afscheid namen, viel zijn blik op het dak van mijn auto. Zijn ogen werden groot als schoteltjes toen hij er deuken en beschadigingen in ontdekte. 

Ik reageerde heftig toen ik het daarna ook zag en ik voelde me echt boos worden! Je zal denken: wat maakt ze zich druk. Het is slechts een voorwerp, een auto. Na zo’n week zou je verwachten dat ik dergelijke situaties juist beter zou kunnen relativeren. Maar ik wijt het aan het uit balans zijn. Ik dacht meteen aan vandalisme en ben eerst weer naar huis gereden. Ik had visioenen dat jong tuig vannacht over de auto’s in onze straat hadden gelopen (hoe slecht van mij!). 

Thuis aangekomen bleek onze auto als enige auto schade te hebben en dat maakte mij eigenlijk nog bozer. Aan de andere kant ging ik ook aarzelen. Want de motorkap had zo op het eerste oog geen schade. Dus hoe waren ze op het dak van mijn auto terecht gekomen?

Omdat ik gisteren tot laat bij mijn moeder was om haar de eerste dag na de begrafenis te steunen, en we daarna in het donker naar huis gingen, ben ik vanmorgen vroeg ook naar haar huis gereden om te kijken of ik daar iets bijzonders zou aantreffen op de plek waar de auto stond. Onderweg kreeg ik Ton weer aan de telefoon en die wist te vertellen dat hij inmiddels had bedacht hoe ik aan die schade op mijn auto kwam. Gisterenavond had het flink gewaaid en toen we bij mijn moeder weg reden, lag er een dikke tak naast onze auto. Hij heeft de tak zelfs nog opzij geschoven. Mogelijk was die eerst op het dak gevallen?

En ja hoor, daar waar onze auto stond, notabene voor huis met nummer 13, vond ik een mega-tak en de afgebroken antenne van mijn auto ernaast. 

Niets om boos over te worden, geen straattuig, maar pure pech: gewoon stormschade!!

Ik ben vervolgens naar mijn werk gereden en heb de hele ochtend op een stoel gezeten waarbij de emoties alle kanten op gingen. Uiteraard niet vanwege die auto, maar om de rollercoaster waar ik vorige week onverwachts in terecht was gekomen. 

Ik vertelden mijn collega’s ook over die tak die gisterenavond op mijn auto terecht was gekomen en het dak behoorlijk had beschadigd. Collega J. merkte op dat ze dat een ‘widowmaker’ noemen (iets van vroeger met jagers en takken die naar beneden kwamen tijdens een storm waarbij de jager het niet overleefde en de vrouw van de jager als weduwe achter bleef ....). 

Ik vond dit letterlijk en figuurlijk treffend.... Ik ben bij mijn moeder om haar te ondersteunen dat ze net weduwe is geworden en dan krijg ik een ‘widowmaker’ op mijn dak!!

Later in het bijzijn van die collega omschreef ik ook wat het verlies van mijn vader met me doet. Het gevoel hebben mijn veilige thuisbasis voor een deel kwijt te zijn. En ook het gevoel alsof ik nu nog op mijn 51e een schop onder mijn kont krijg om nu eindelijk eens echt volwassen te worden nu mijn vader is weggevallen. Ook vertelde ik over de toepasselijke en prachtige afscheidsmis waarbij ik de lezing van de pastoor zo mooi gekozen vond met zijn verhaal over het mosterdzaadje, zo groot als slechts sporen, dat groeit tot een grote boom met stevige zijtakken waar vogels zich veilig in kunnen nestelen. Mijn vader.... 

Er viel een korte stilte, toen hoorde ik achter de pc van J. alleen maar de woorden: “Zie je: ‘de widowmaker’!”

Zou mijn vader zich er dan toch niet bij hebben neergelegd en via deze manier vanuit het hiernamaals mij iets proberen duidelijk te maken?!!

😉

@iBoor