Petit Spay
We zitten natuurlijk niet voor niets in De Ardennen. Manlief weet altijd leuke stekkies uit te kiezen en als we er dan zijn is het van: 'Nou, dat is ook toevallig! Hier is veel gebeurd in de 2e WO!
'Na ruim 30 jaar heb ik mij daar bij neergelegd.... Afijn, hij volgt al dagen op de fiets de route van ene commandant kampfgruppe Peiper terwijl ik in mijn vierde triller (lees leesboek) ben beland. Maar nu werd ik toch wel geïnteresseerd in wat hij had gelezen over het gehucht Petit Spay, waar die kampfgruppe Peiper is geweest. Op de kaart bestaat het gehucht niet meer, maar volgens Ton moest het verlaten gehucht met ong. vijf huizen er nog staan. Kijk..... dan wordt het leuk!!
Wij op zoek op Google Maps.... De plaatsnaam stond er niet, maar de satellietweergave verraadde de huisjes tussen de bomen. Zouden die verlaten huisjes er dan echt nog staan? Vanmorgen zijn wij in de auto gestapt om dit gehucht te vinden....
Eerst is het de kunst om het gehucht Petit Spay te vinden. Na vele onverharde wegen in de bossen te hebben uitgeprobeerd en waar Ton uiteindelijk de weg niet verder durfde te vervolgen (kom niet aan zijn Camry😆), stuiten we op een afgesloten brug over de L'Amblève op de route naar Stavelot.
We kijken elkaar aan.... zal het ons dan toch gelukt zijn de weg naar het gehucht te vinden?! We parkeren de auto en gaan te voet verder. In mijn fantasieën zag ik slecht toegankelijke wegen naar duistere huisjes in een stil bos. Wat een desillusie is het daarom dat we aan de andere kant van de L'Amblève 'gewoon' een geasfalteerde weg aantreffen!
We vervolgen de weg en na enige tijd verandert het asfalt dan toch in een weg met keien. En naarmate onze weg vordert verandert het pad in een nog minder toegankelijke weg met losse keien en begroeiing. Het gaat nu toch een beetje kriebelen!
Als we een poosje hebben gelopen dan zien we na een bocht voorzichtig iets van een gebouw tussen de bomen opdoemen. In ons enthousiasme versnellen we onze pas en als we dichterbij zijn dan treffen we daar het eerste oude huis aan. Ramen en kozijnen zitten los en het dak is zo lek als een mandje. Eigenlijk valt de staat van dit huis aan de buitenkant verder best nog wel mee.
Het huis staat tussen dichte begroeiing en iets in mij weerhoudt mij ervan om af te dalen en het huis van dichtbij te bekijken. Is het die bungelende jurk? De begroeiing? De stilte? Het feit dat hier zoveel is gebeurd tijdens WOII? Misschien moet ik toch minder trillers lezen tijdens mijn vakantie!....Of heb ik gewoon niet zo'n goede herinneringen aan afdalingen in Frans sprekende gebieden (vakantie Noord Frankrijk waar ik mijn voet op een klif brak nadat Ton perse een bunker! wilde bezichtigen?!).
Eigenlijk ben ik behoorlijk teleurgesteld in mezelf. Ik kan me altijd zo verlekkeren aan fotoboeken waarin verpauperde huizen en fabrieken kunstig zijn gefotografeerd. Heb ik een keer de kans om zelf zulke foto's in een verlaten huis te maken... Maar ik ga ècht niet alleen naar beneden!! En Ton blijkt ook niet zo'n held te zijn na mijn opmerking over slangen en begroeiing en leegstaande huizen....
Is dit het dan? Een verlaten Hans en Grietje huis waar ik niet naar durf af te dalen? Achter dit huis staan nog meer gebouwen, maar dat ligt al helemaal onbereikbaar, dieper in het dal en in het dichte groen. Wat teleurgesteld lopen we verder over iets dat ooit een weg moet zijn geweest. Satellietbeelden op Google maps verraden dat verderop nog meer gebouwen moeten staan. Ter hoogte van die huizen houdt de weg op, maar het is er zo begroeid dat je er niets van ziet. 'Hadden we nu maar een drone!', zegt Ton. Ja chips, wat zou dàt nu gaaf zijn....
We slenteren terug en genieten van de stilte. Hier is het ècht doodstil. We maken nog grapjes over of de jurk er nog wel hangt en ik zeg nog dat ik blij ben dat we er midden op de dag lopen en niet met de schemering want het is hier wel creepy!
Terwijl Ton doorloopt kijk ik nog eens om me heen en zie opeens het dak van een groot pand tussen de boomtoppen. Wat gek dat we dit huis daarnet niet zagen!
Snel bekijken we de satellietfoto's op Google en ontdekken er ook nog een oude weg naartoe. Bijzonder.... Want we zijn daar op de heenweg gewoon langs gelopen zonder ons af te vragen waar dat pad naartoe leidt...
We lopen het pad af en voor ons verschijnt een oud pand, ooit een statig pand maar nu zó vervallen.... Mijn hart maakt een sprongetje!
Even sta ik vastgenageld aan de grond. Spannend en eng tegelijk! Voor ons staat een vervallen pand waar van alles is gebeurd maar nu zo verlaten 'in the middle of nowhere'...
Alsof we heilige grond betreden, staan we eerst voorzichtig op afstand foto's te maken van dit prachtige stukje geschiedenis. Pas later durven we naar binnen te gaan. Alleen de begane grond...
Het lef om de 1e etage en de zolder te bezoeken hadden we niet. Trouwens, dat konden we Luna niet aandoen. Die zat braaf 'onder appel' voor het pand te wachten.
Stel je voor dat het baasje en vrouwtje onder het puin belanden!
@iBoor
Reacties
Een reactie posten