Terwijl de ene persoon gruwelt van deze beesten, vind ik ze best mooi. Wanneer je ziet hoe georganiseerd deze beestjes in een kolonie samenleven en samenwerken, dan is dat op zijn minst bewonderenswaardig. Al zie ik ze liever niet met te veel tegelijk rond ons huis.
Tijdens onze eerste wandeling in het bos bij de camping in Ennepetal (Duitsland), vandaag, zagen we er heel veel; vliegende mieren. Waar je ook keek, ze zaten tussen het mos, kwamen uit kieren en zaten op boomstammen te schitteren in de zon.
Als je ze met zoveel thuis ziet dan ga ik er ook wel een beetje van griezelen. Maar je weet dat deze beestjes vanzelf weer verdwijnen, meestal zijn ze de volgende ochtend allemaal weg.
Al lezend leer ik dat eind juli -begin augustus de larven uitgegroeid zijn tot volwassen vliegende mieren en dan tegelijk vliegend op zoek gaan naar een partner.
Ze paren, vrouwen raken hun vleugels kwijt en stichten in de grond of spleten een nieuwe kolonie, de mannetjes sterven een wisse dood....
We verkeren ons vandaag dus eigenlijk in een ordinaire eendaags orgie!
Wat hebben wij genoten van dit prachtige bos, vol paddestoelen in alle soorten en maten. Nog niet eerder zo'n bonte verzameling in één bos gezien.
Op de camping hebben wij uitzicht op dat prachtige bos en ik zit nog even na te genieten van de foto's. Wetende dat het weer in Nederland 'prut' is, zorgt ervoor dat we ons nieuwe stekkie des te heerlijk vinden.
Terwijl de avond invalt en wij samen nog een potje 'Duizenden', maken ons (enige) Nederlandse buren een hoop kabaal. Wat vreten die toch uit in hun vouwwagen en voortent? We horen tikken en slaan, hebben ze zoveel last van muggen? Ons potje kaartspel is echter zo spannend dat het rumoer voor ons op de achtergrond verdwijnt. Na enige tijd wordt het slaan en tikken zo heftig dat we het niet kunnen negeren en het gaat maar door! Zo langzamerhand wordt het echt lachwekkend! De schaduwen op hun tentdoek vertonen prachtige plaatjes van een buurman die vreemde capriolen lijkt te maken. Toch wel fijn zo'n caravan te hebben met horren, denk ik nog vals...
Omdat het zicht op de kaarten slecht wordt, besluit Ton het licht aan te doen in de caravan.... Ondertussen gaat het kabaal van onze kamperende buren gewoon door.
Het is uiteindelijk echt niet mogelijk om ons lachen in te houden. Leedvermaak.....
Als ik (eindelijk!) weer eens heb gewonnen, gaat Ton nog even met Luna lopen. Ik ruim alvast alles op en voordat ik in de caravan wil stappen valt mijn oog op onze caravan horren..... het ziet ZWART van de vliegende mieren!! Hè bah, spontaan vind ik deze beestjes niet meer zo mooi. Opeens begrijp ik wat er in de vouwwagen naast ons gebeurt, die overigens nog steeds bezig zijn om zich van die vliegende monsters te ontdoen.
Als ik, zo goed als ik kan, door de hor kijk, dan zie ik een aantal ook in de caravan zitten. Hoe komen die daar nou in? Heeft Ton ergens een hor vergeten dicht te doen? Ze kunnen toch niet door de hor?
Het kost me grote moeite om de horren aan de buitenkant vrij te maken van deze monsters voordat ik het raam dicht kan doen. Als ik ze namelijk niet eerst van de buitenkant verwijder dan zitten ze in één klap met zijn allen gezellig in de caravan als ik de hor open doe. Brrrr.... moet er niet aan denken!
Uiteindelijk heb ik het dan toch voor elkaar en durf snel de caravan te betreden. Eerst het buitenlicht uitzetten, anders vliegt alles naar binnen als Ton de caravandeur opent, daarna kijk ik wat de 'schade' is ....
'Mijn God!', ik kijk vertwijfeld rond. Het zijn er niet één of twee.... nee echt méér dan honderd!
'Karma!!!' appte onze oudste Tom ons later dan ook lachend.... (Dat is óók leedvermaak, Tom!)
Als Ton terugkomt, krijg ik eindelijk bijstand in mijn strijd tegen de vliegende monsters. Wat we ook doen, het lijken er eerder meer te worden dan minder. Waar komen die krengen toch vandaan?!
Als ik na enige tijd de ramen dubbel heb gecontroleerd en ook de blindeer screens er extra overheen sluit en we in de snikhete caravan een strijd voeren, krijg ik een ingeving en kijk omhoog. Zucht...... het dakraam staat gewoon wagenwijd open!
Van pure ellende kruipt Luna onder het bed (en is daar tot de ochtend niet meer vandaan gekomen).
Ik ga niet vertellen hoe we met veel moeite daarna van deze plaag af zijn gekomen, want minstens één van mijn volgers is een mierenliefhebber.... maar ik kan je wel vertellen dat die beestjes 7 levens hebben!!!
@iBoor
Reacties
Een reactie posten